September 24, 2009

apa sing dipengeti ing Riyaya Bakdha ? (latian-3)


Tulisan iki mula bukane saka omongan ing meja makan. Salah sijining kanca menehi pitakonan, kaya mangkene, ”kira-kira, apa sing dipengeti wong-wong ing Riyaya Bakdha iki ?” Akeh wong padha suk-sukan ing bis, kreta lan montor mabur, kabeh kepingin mulih, bali ing desane ketemu sanak-sedulure.

Siji mbaka siji, kanca sing tak takoni menehi panemune dewe-dewe babagan Bakdha (uga simbahku tak takoni). Apa jan-jane sing paling penting ing Bakdha saengga akeh wong Jawa padha mulih saka paran endi-endi lan bali ing desane ? Ana sing ngandakkae menawa ing Bakdha kui akeh wong padha mulih amarga kepingin ketemu sedulur. Bakdha kui ya pengetan kanggo silaturahmi. Nanging, kanca sing liyane banjur takon, apa bener ? Ana uga kang mangerteni menawa Bakha kui ngemu teges ”lebar pasa” (lebaran). Othak-athik gathuk ?

Amarga saya kepengin mangerteni apa sing dipengeti ing Riyaya Bakdha aku banjur takon mbah Google lan nemu artikel sing rada menehi pencerahan. Artikel kui mau ditulis Pak Martin Lukito Sinaga, salah sijining mantan guruku ing STF Driyarkara. Ing kono, deweke nulis menawa bakdha kui ”momen teologis” kang digondeli lan banjur dadi ”momen kultural” saengga dadi pengetane wong sak Indonesia. ”Momen teologis” kang dijentrengke Pak Martin mangkene. Lebaran utawa Bakdha kui didelok saka kacamata iman kapercayan. Ing mangsa Lebaran, manungsa bali ing ”fitrahe”, yaiku kaya rikala manungsa lair. Miturut ”antropologi” Islam, manungsa kui lair kanthi suci, saengga, pasa ing sasi Ramadhan dilakoni supaya manungsa isa bali maneh ing kahanan kaya pas lahir, yaiku asale, fitrahe.

Lha yen ”momen kultural” sing dimaksud kethok rikala akeh wong jawa, lan uga wong sak Indonesia padha tumplek-bleg mulih ing desane dhewe-dhewe, ana sing ”mudik”, nyembayangake leluure ing sareyan. Ing kene, Islam dudu ”identitas” kang misahake saka sing dudu Islam, nanging dadi dalane urip sesrawungan karo liyan. Lebaran, utawa bakdha banjur dadi dalan ”dialog”, utawa ”festival rakyat” mengeti jiwa kang metu saka bentenging agama. Sing mulih lebaran lan mengeti bakdha kui ya dudu ming wong Islam, nanging wis dadi duweke wong Jawa, wong Sumatra, wong Timor, lan sakpanunggalane. Aku dewe uga ngrasakke bakdha sing kaya ngono kui. Saben bakdha, sedulur-sedulur, embuh apa agamane, padha kumpul ing panggonane simbah lan padha kangen-kangenan. Ing kono, dudu agama maneh sing dipengeti, nanging urip iku dhewe.

Sakliyane takon mbah google, aku uga takon karo kanca sing dadi dosen Islamologi, Heru Prakosa(ora ana link-e, salah sijine tulisane ana ing KENE). Deweke njawab menawa Bakdha, utawa lebaran sing rame kaya mangkene kui pancen mung ditemoni ing Indonesia. Ing negara liya, biasane Riyaya Idul Adha dipengeti luwih gedhe tinimbang Idul Fitri. Kui ngemu teges menawa pengetan Idul Fitri utawa lebaran kui wis dadi ”momen kultural”. Kancaku kui mau ngandakake menawa IDul FITRi kui mengeti fitrah (kodrat) manungsa. Kodrat manungsa miturut Islam kui suci, resik. Manungsa lair suci, nanging ing sajrone nglakoni urip manungsa nyimpang saka Qur’an dan Hadith. Supaya resik maneh, manungsa ngakoni reresik kanthi pasa. Ing pungkasane ramadhan, manungsa kui mau bali ing fitrah. Dadi, menawa lebaran akeh wong sing padha ngucapake "Min al-‘Aidin wa Al Fa’izin" kang tegese “mugi-mugi sederek sedaya kalebet ing antawisipun ‘manungsa kang pikanthuk kemenangan’”. Kui ateges, sakwise telungpuluh dina pasa. Sing sok klera-kleru kui migunaake ukara "Min al-‘Aidin wa Al Fa’izin" dipadakake karo tembung “mohon maaf lahir dan batin”. Tembung loro kui mau digunaake urut, dudu ngemu teges sing padha.

Ing panggonan liya, jare kancaku mau, umat Islam sing umume (dudu ing Indoensia), ing wasananing Ramadhan, bakal uluk salam TAQQABALA ALLAH MINNA WA MINKUM kang ateges Mugi Gusti kersaa nampi sedaya upa daya kita lan panjenengan sedaya ing babagan reresik diri.

Lumayan, entuk sithik pangerten babagan bakdha lan idul fitri. Iso dadi sangu kanggo guneman karo kanca kadang sadaya. Muga-muga akeh kanca liyane sing isa nambahi pangerten bab iki.

sumber gambar saka :
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/id/thumb/d/d2/Mudik.jpg/800px-Mudik.jpg

September 17, 2009

PIJAT SOLO


Sudah hampir dua tahun tinggal di Solo, tetapi baru kali ini aku pijet.
PIJET, PIJAT, PIJIT adalah kegiatan yang cukup digemari di kota SOLO. Banyak variasi Pijet yang ada di SOLO. Ada yang dinamakan pijet refleksi, yang memijat daerah telapak kaki yang terhubung dengan banyak simpul syaraf di tubuh manusia. Ada yang disebut bengkel manusia, yang berpretensi untuk memperbaiki kerusakan yang dialami oleh manusia. Ada juga Pijet Kesel yang menghilangkan kesel (=lelah). Ada yang menyebut pijet payung karena pemijatan dilakukan di bawah naungan payung di pinggir jalan. Ada juga yang disebut pijat terpal yang dilakukan di emperan toko dengan tutup terpal yang menyerupai bilik tanpa atap. Ada juga pijat kecantikan yang ditawarkan salon dan klinik kecantikan di Solo. Masih ada juga pijat plus-plus yang menawarkan pemijatan dan kegiatan tambahan (plus).

Mengapa pijat ? Pertanyaan itu sungguh mengena bagiku. Sehabis keseleo karena bermain basket, seorang tukang pijat dipanggil untuk membetulkan kakiku yang keseleo. Sebenarnya aku sudah tidak mau, dalam bayanganku, pijatan tukang urut otot pastilah sakit dan tidak nyaman. Dan benar, selama dipijat, aku merasakan kaki yang semakin sakit. Terpaksa, bantal, tangan, sprei, menjadi sasaran gigitan untuk mengurangi kesakitan saat dipijat. Pengalaman ini membuatku sedikit trauma dengan pijat. Tadi malam, aku berjanji untuk tidak pijat lagi. Kapok, demikian pikirku. Pijat, terutama pijat kesleo, pijat urat, pastilah tidak menyenangkan, membuat orang kesakitan.

Dan benar, keesokan harinya, kakiku semakin membengkak dan semakin sulit kugunakan untuk beraktivitas. Terpaksa, dengan kaki bengkat, aku beraktivitas seperti biasa, masuk tempat kerja dengan tertatih-tatih. Tentu saja, hal ini menimbulkan banyak tanya, mengapa begini, mengapa begitu ? Di antara percakapan itu, seorang kawan menawari seorang tukang pijat yang lain yang katanya ampuh dan bisa memijat dengan tepat. Pikirku, wah, aku sudah kapok pijat, masih terbayang sakitnya kaki dipijat dan semakin nyeri. Tetapi, teman tadi memberi beberapa fakta, pengalaman bahwa tukang pijat yang satu ini ampuh dan tidak sakit. Karena ingin membuktikan, ajakan itu langsung kuterima.

Perjalanan ke tempat pijat cukup jauh, 20 menit dengan mobil, masih ditambah 20 menit menunggu karena tukang pijatnya sedang keluar. Setelah masuk ke ruang pijat, kembali pikiran tentang sakitnya dipijat datang. Aku melihat seoonggok alat-alat dari alumunium cor, seperti tang sebesar tulang, palu berbentuk aneh-aneh, juga alat-alat yang terbuat dari metal lainnya. Tak ada minyak, tak ada alat lain, hanya tempat tidur, meja dan alat-alat tersebut. Wah, yang benar saja, mau pijat kok alatnya serem begini. Tukang pijat yang melihatku takut hanya tersenyum. Aku makin kecut dibuatnya.

Melihat aku kelihatan ragu, dia kemudian mengatakan, sambil tersenyum-senyum, bahwa memang alat itu digunakan untuk menurunkan mental pasiennya, biar takut. Mendengar itu, aku sendiri tertawa kecut, sambil sedikit "misuh" di dalam hati. Ternyata aku dikerjai oleh tukang pijat ini. Mulai dari situ, muncul pembicaraan yang hangat selama pijat. Tak terasa sakit sama sekali, bahkan seakan-akan, daerah kaki yang bengkak tidak disentuh, tetapi malah memijat bagian yang lain. Betul-betul tak terasa nyeri, tetapi kegembiraan dan canda-tawa selama pemijatan. Tak terasa, sesion pijat sudah selesai, dan hasilnya : Aku lebih percaya diri dalam menggerakkan kaki, kaki sudah "beres" dengan hasil yang mengesankan !!!

Aku terkesan sekali dengan cara tukang pijat ini membuat pasiennya rileks, dan tidak menyentuh langsung pada kakiku yang sakit. Cara ini sungguh ampuh menerobos blokade traumaku pada kegiatan memijat kesleo. Secara psikis, sebenarnya, aku sudah mulai membangun tembok pada kegiatan memijat dan memberi cap bahwa kegiatan macam itu adalah kegiatan yang sakit, tidak menyenangkan, atau dalam bahasa lain, mengancamku. Blokade itu, hari ini runtuh karena cara bapak tersebut untuk masuk dan mencoba berkomunikasi membuatku yakin bahwa yang dilakukannya tidak akan membuatku sakit, dengan kata lain, tidak mengancamku. Cara yang sangat unik, dengan pijat, dengan cara memberikan sentuhan yang menentramkan, dengan cara membuat badan rileks.

AKu teringat dengan tulisan F. Budi Hardiman dalam bukunya Memahami Negativitas. Dalam buku itu, kurang lebih ia menuliskan bahwa seringkali orang tidak mudah berkomunikasi atau membuka diri dengan "yang lain" karena mengenal orang lain itu "yang lain" dari diriku dan mengancam. Bila orang masih melihat orang lain sebagai "yang lain", yang terjadi adalah pembangunan blokade dan penciptaan jarak dan stereotipe. Itulah yang, katanya, dalam taraf ekstrem, membuat orang merasa berhak untuk "memusnahkan" apapun yang dilihat sebagai "yang lain". Dalam pengalamanku tadi, pijat, kegiatan memijat telah menghancurkan benteng pertahananku tentang pijat sebagai hal mengancam. Sentuhan fisik yang lembut, rileks, membuka ruang perjumpaan personal. Mungkin inilah yang juga dirasakan oleh orang-orang yang ketagikan dengan pijat, apapun variasinya (tentu bukan pijat urut seperti aku tadi malam).

Sekali lagi, ini terjadi di SOLO. Aku terkesan dengan kota ini dengan segala keunikannya. Hari ini juga, tanggal 17 September 2009, Nurdin M. Top, teroris paling diburu di Indonesia 9 tahun terakhir, tertembak mati dalam persembunyian di SOLO. Kembali lagi SOLO. Aku tidak tahu apa hubungan antara Pijet dengan Penangkapan Nurdin M. Top, tetapi yang jelas, sentuhan fisik yang lembut, telah membuat banyak orang SOLO merasa rileks dan terbuka terhadap kedatangan orang lain sehingga Nurdin M. Top-pun merasa aman bersembunyi di SOLO. Tentu, ini bukan kajian serius, tetapi menunjukkan bahwa penerimaan warga SOLO terhadap perbedaan, terhadap sesuatu yang asing, "yang lain" dariku, cukup besar. Hospitalitas yang besar ini ternyata harus juga sampai pada resiko untuk menerima "yang lain" yang benar-benar lain dariku, bahkan bila "yang lain" itu nyata hadir sebagai ancaman.

Tak berlebihan, bila saya katakan bahwa Pijat, pijet, pijit, bukanlah kegiatan yang negatif atau "miring" secara moral.

Pijat adalah momen persentuhan yang membuat orang menerima "yang lain" menjadi "yang sama" dengan dirinya.
Pamong Praja, tolong, jangan razia panti PIJAT !!

gambar dikutip dari : http://dimaswibie.files.wordpress.com/2009/08/31082009394.jpg

September 15, 2009

cacahe penthil babi wadon (latian-2)

Saben-saben meruhi maneh gambar iki, aku dadi kelingan kancaku sing aran "Bendhot" sing saiki ternak babi. Ora mergo kangen, nanging amarga pitakonane bab cacahe penthil babi wadhon.

Critane mangkene. Ing sakwijining dina, aku merlokkae dolan ing omahe kanca lawas, aran Bendhot, jeneng asline ora usah tak sebutke. Wis kawit mbiyen, aku meruhi menawa bapake Bendhot kui nduweni ternak babi. Rikala aku dolan mrana dheweke lagi ngresiki kandhang babi lan makani babi-babine. Amarga kepengin selak ketemu, aku gage-gage mara ing kandhang babi lan nggoleki Bendhot. Deweke lagi nyemproti kandhang ngganggo selang, sinambi udhut. Jebul, babine lagi wae ana sing manak.

Anak-anak babi kui mau, pating jlerit lan padha playon, malah siji loro ana sing metu seko kandhang. Aku banjur takon, "apa anak babi kui mengko ora dha ilang, metu saka kandhang ?" Jebule, anak babi sing isih cilik kui isih merlokake simbokne, saengga mesti bali menyang kandhang maneh saben arep nyusu. Menawa isih cilik, babi-babi kui mau pancen kethok lucu lan nggemesi, eman-eman menawa ilang.

Amarga isih sakwetara anggone ngresiki lan makani babi, aku banjur ngancani Bendhot ngresiki kandhang sinambi takon bab kahanan sasuwene ora ketemu. Sing tak gumuni, kandhang babi kui mau resik tenan, luwih resik tinimbang luwangan ing sak tengene kandhang. Sing luwih nggumunake, kandhang babi kui mau ora mambu, kaya sing wis tau tak weruhi ing Seminari. Mestine, menawa mambu, Bendhot lang keluargane diprotes karo tangga-teparo. Nanging, wis nganti luwih seka sepuluh tahun, ora ana protes seka tangga teparo babagan mambune kandhang babi. Miturut panemuku, sinaosa urip ing saktengahe kampung in Palur, panggonane Bendhot kui ana ing pinggir kali sing rada deres iline, saengga, regetan saka kandhang langsung keli, dadi kandange ora ngambon-amboni tangga-teparone.

Karo, omong ngalur-ngidul, aku nyoba ngetung cacahe anak babi kui mau. Nanging, aku ora isa cepet ngetung cacahe anak babi kui mau, amarga, saben-saben playon lan saking akehe. Bendhot tak takoni ora njawab, nangin malah ngekei pitakonan mangkene. "Lha nek arep ngetung anak babi, etungen bae cacahe penthile babi kui, terus didelok, isih turah utawa kurang kanggo nyusani anak-anake". Wah, nek ngono, aku kudu ngenteni simboke babi kui mau nyusoni anake. Ora let suwe, babine nyusoni anak-anake. Deweke muter-muter sedhela, ngenteni anak-anake padha nglumpuk, banjur turu miring kareben penthile isa dicakhot anak-anake. Amarga ora wani medhun ing kandhang, saka nduwur aku njupuk gambare babi kui mau.

Ing foto, aku ngetung menawa anak babi sing nyusu ana rolas. Lan isih ana siji sing ora kumanan penthil. Berarti, babi iki anake telulas, embuh menawa pas lair luwih akeh. Pancen bener, anak babine cacah telulas, berarti cacahe penthil babi kui cacah rolas. Lha terus babi sing siji mau kepriye ? Jebul, ana babi liane sing uga bubar manak. Anake luwih setithik. Banjur anak babi kui mau dititipke marang simbok sing liyane kanggo nyusu. Jan-jane, babon babi mau ngerti menawa ana anak babi liya sing teko neng nggone deweke, lan biasane digusah, ora diolehake melu nyusu. Nanging, menawa lagi turu miring lan nyusani anak sing akeh, babon kui mau ora patia ngerteni, sapa wai sing nyusu. Pas ngono kui, anak babi sing ora kebagian penthil kui mau dititipke babon lia.

Seprene, aku dadi kelingan menawa ana sing takon cacahe penthil babi wedhok, yaiku nembelas. Kok isa ? Apa ora rolas ? Jebule, sing tak delok mau ming anake babi, dudu cacahe penthil babi. Jare Bendhot (lan aku percaya bae), cacahe penthil babi kui nembelas, nanging amarga nggone kecedhaken, ora cukup kanggo nembelas anak babi menthil bareng-bareng. Panggonane mung amot kanggo rolas anak babi. Dadi, anak babi rolas kui ora mujudtake cacahe penthil babi sing rolas, nanging amarga panggonan kanggo nyusu kui ming ciut. Embuh sing bener ngendi, nanging aku isih percaya karo kancaku kui mau, menawa cacahe penthil babi kui ana nembelas. Apa ana sing ora percaya ?

September 07, 2009

bolpoin saka Suwis (latian-1)

Dina iki, ana wong menehi aku bolpoin sing ceklekane empuk tenan, arane CARAN d’ACHE. Lumantar bolpoin kui, aku malah ngalami sing sok dikandakkake babagan paradigm shift.

Ceritane mangkene. Wis patang dina iki, ing ngomahku ana landha loro, lanang wadon, seko Suwis sing nginep. Landha kui isih sedulur karo Rama Casutt, sing manggon sak omah karo aku. Saben dinane, aku mesti tlisiban karo landha kui mau amarga wiwit jam setengah pitu esuk aku kudu wis budhal menyang sekolahan, lha landhane lagi tangi jam setengah wolu esuk. Sorene, aku mulih jam papat lan wis ora weruh landhane kui, mbuh dolan menyang ngendi. Paling-paling, saben mangan bengi, aku ketemu amarga mangan bebarengan wong sak omah.

Amarga seko Swiss, landhane sing lanang ora patiya iso cecala mawa basa inggris, ming nggrungokke. Saben saben, landhane sing wedhok ngewangi sing lanang anggone cecala. Pikirku, jebul ora kabeh landha iso basa Inggris, ming padha karo wong kene. Malah wong Indonesia sing sekolah mesti isa basa Inggris. Apese wong Jawa sing sinau basa Inggris nduwe kaluwihan isa basa luwih akeh, kayata basa Jawa iku dewe, basa Indonesia lan basa Inggris. La, nek wong Suwis kui mau, basa sing dinggo omongan saben dinane basa Jerman-Suwis.

Sanajan ora patiya iso basa Inggris, landha lanang kui mau tansah mesem lan aruh-aruh saben ketemu aku. Amarga aku yo ora iso basa Jerman, lan deweke ora patiya iso basa Inggris, saben ketemu, aku lan deweke ming ketemu guyune. Deweke ngguyu marang aku, aku yo ngguyu marang deweke. Aku ngerteni menawa deweke arep sapa aruh marang aku, semono uga aku. Kadadeyan kaya ngono kui meh tak lakoni saben dina.

Dina minggu esuk, aku sengaja tangi radha awan amarga prei. Jam wolu kliwat sepuluh menit aku medhun arep sarapan. Jebul, ing meja makan wis ana landha loro kui. Wah, iki sing tak tunggu, aku iso sinau omong karo landha langsung, mangkono pikirku. Sambi sarapan aku nyoba ngejak omong landha loro kui. Jebul ora gampang amarga aku dewe ora patiya lancar omong nganggo basa inggris, semono uga landhane. Pating grothal grathul ora karuan, nanging tak kira dheweke yo mudheng sing tak karepke. Akhire, aku bali maneh ngganggo basa eseman.

Ing dina liyane, sing mangan bengi ana ing ngomah ming wong papat, aku, Rama Casutt lang landha loro kui. Ing sakjrone acara mangan, aku ming ngrungokke landha loro lan Rama Casutt dha celathu nganggo basa Jerman-Suwis. Basa Jerman, ing film-film, biasane biasane keprungu kaya suara Jaran. Nanging basa Jerman sing digunaake landha loro kui mau beda, luwih alus suarane. Aku dewe sok-sok ming arep melu ngguyu, nanging luwih akeh bingung, arep melu ngguyu utawa ora, amarga ora mudheng sing diomongke. Iso dibayangke, menawa aku malah sing kaya jaran. Kaping pisan-pindho, Rama Casutt melu nerangake nganggo basa Indonesia utawa Inggris, nangin luwih akeh aku mung anteng amarga ora ngerti sing dikarepke. Kadadeyan kaya ngene iki sing miturutku ora mungkin kelakon ing antarane wong jawa. Menawa ana wong jawa loro lagi omong-omongan lan ana wong liya teka lan dudu wong jawa, mesti wong jawa kui mau enggal-enggal ganti basa lan nganggo basa sing uga dimangerteni wong sing nembe teka mau. Beda karo sing tak alami. Apa iki ateges menawa wong jawa kui luwih gampang nrima tekane wong liya ing antarane ? Ing kene, aku banjur krasa mongkog amarga wong jawa kui jebulane yo nduwe tata cara sing adi luhung yaiku nguwongake. Wong anyar, wong sing dianggep ora ngerti, wong sing bedha, kabeh kui gampang ditrima lan didadekake sedulur amarga diuwongke utawa dianggep uwong. Ewasemono, rasa mongkogku kui ora ngurangi rasa ormatku marang landha loro kui mau.

Sabubare kadadeyan kui mau, aku ora gampang mlebu ing sakjrone omong-omongane wong landha loro kui, paling-paling yo esem-eseman nganti tekan sore mau. Ing acara mangan bengi mau, landha kui menehi bolpoin biru sing tulisane CARAN d’ACHE, swiss made marang kabeh wong sak omah. Bolpoin-e bentukke biasa, malah kaya bolpoin dolanan cah SD. Bali maneh, aku banjur mikir, bolpoin bae kok diwenehake dadi barang kenang-kenangan. Ana ing kene, bolpoin wis akeh lan model-e mawarna-warna. Amarga pancen ora ngerti, aku mesem lan kadha matur nuwun banget amarga wis diwenehi bolpoin.

Ing kamar, aku banjur ngothak-uthik bolpoin kui mau, tak bukak lan tak ilang-iling. Jebul luwih abot tinimbang bolpoin CINA sing mlebu neng Indonesia. Tak coba kanggo nulis lan tak ceklak-ceklekke, jebul luwih empuk lan alus. Wah, bolpoin apik iki. Ora puas, aku banjur nggoleki berita babagan bolpoin mau. Aku banjur takon marang mbah gugle lan nemokae alamat http://www.carandache.ch/m/les-instruments-d-ecriture-et-accessoires/index.lbl Lha dhalah, jebule iki bolpoin apik.

Ing alamat kui mau, ditulis maneka warna babagan merek CARAN d’ACHE ing donya piranti nulis. Jebule iki bolpoin kui mau bolpoin sing khas seka Suwis lan dudu barang pinggir dalan. Aku luwih percaya maneh rikala salah sijining kanca omong menawa bolpoin kui regane menawa dirupiyahke antawis limangatus ewu. Duwit semono kui, menawa dinggo tuku bolpoin sing biasa tak nggo iso entuk 200 bolpoin, nganti sak kemenge tanganku nulis, ora bakal entek. Ora let suwe, aku banjur nduwe pikiran sing liya maneh. Jebule, landha loro kui mau ora ming waton nggowo bolpoin nanging nggawa barang sing pancen dadi barang cirining wong Suwis. Aja-aja iki salah sijining ciri wong landha, ora ngetokake kaluwihan utawa gebyar ing njaba nanging kualitas sing apik. Kayata bolpoin kui mau, bentukke kothak, kaku, dudu bolpoin sing disenengi mata, nanging menawa diilang-iling kanthi teliti, barang kui mau kethok menawa dudu barang sembarang, digawe kanthi tliti.

Pancen beda karo budaya jawa. Wong jawa kui sing penting wujute, blegere lan apa sing kethok ing mata. Sing disawang kethok edi peni, luwih becik tinimbang sing disawang ketok reget lan mboseni. Seko rong perkara, siji babagan wong jawa sing gampang nrima tekane wong anyar lan loro babagan wong landha sing seneng barang miturut gunane, aku mengertening kaluwihan budaya siji lan sijine.

Ing babagan liya ana uga kekurangane budaya, budaya manca lan ugi budaya jawa. Budaya jawa kui ora biasa ngudhal rasa ing ngarepe wong liya utawa ing ngarepe wong akeh. Menawa ora seneng utawa orang cocok, wong jawa ora banjur omong nanging nrima lan nglelimbang, piya carane sing bener lan pener, lan kapan anggone omong karo wong liya. Babagan kaya mengkene iki sing ora gampang dimangerteni wong manca. Semana uga, budaya manca sing ora cepet gampang srawung karo wong anyar kui yo ora gampang ditrima wong jawa sing mesti grapyak lan seneng ketemu owong anyar.
*** gambar dijupuk saka : http://flickr.com/photos/26855267@N05/3170417079/

September 02, 2009

Samuel Willy Kurniawan



Sajak untuk seorang murid dan kawan Samuel Willy Kurniawan

Samuel Willy Kurniawan

Mata itu tak bisa menipu, tak bisa berbicara, semata mengucap ”iya”. Mata yang menemaniku semenjak aku tiba. Satu tahun sudah, mata itu tak lagi memandangiku dengan tatapan mendamba. Aku sudah terbiasa dengan jalanku sehingga lupa akan sang mata.

Sejak pertama, mata itu menabukan lupa.
Mata yang penuh gairah, memberi jeda dalam tiap langkah yang gerah.
Tiap kali, aku berhenti di mata itu dan bertanya,” Hidup Yang cerah kawan !” Kembali ia menjawab ”Iya sobat!” Jawaban yang menggema dan menggemburkan hati.

Kutelusuri kembali jalan-jalan yang kutempuh dalam pandangan matanya. Selalu tak pernah sebenarnya ia memandang yang lain. Mata yang hampa terarah padaku, aku yang tertunduk lesu. Saat beradu, mata itu memancing lucu dan hinggap di dalam bayangku. Semakin kucari, makin aku sadar, mata oase berhimpit dengan mata bayi yang merindu induknya.

Di lain waktu, mata itu menghiasi rupa dan mengatakan sesuatu tentang dirinya.
Sudah lama kutunggu ia berkata-kata, tetapi hanya mata.
Dan mata itu tak bisa menipu sampai selama-lamanya.
Mata itu sudah tak ada, hanya saja tatapannya masih menyala dalam ingatanku.
Mata itu menjadi tatapan bahagia bala tentara surga,
menyambut sang mata dengan gegap gempita.

”Jangan kaukejar mata”, demikian bisiknya dalam mimpiku.
Aku terbangun dan mengusap mataku,
menemukan kepingan tatapan dalam segenggam harapan.
Di sini aku berjumpa dengan kisah sang mata
yang kembali menghiasi bayangan imajiku

Tak lama lagi kawan, mata itu akan tergolek sayu,
Tak lagi memberi ciu pada dahagaku,
ia tak lagi malu untuk sekedar menumpahkah air matanya.
Engkau adalah mata dan aku adalah air matamu*)

Selamat Jalan Kawan ! Engkau tak lagi harus berjalan !

Surakarta, 1 September 2009

*) Frase dari Sajak Joko Pinurbo

Powered by Blogger.